81ste Dachau Herdenking - 2026
Foto's -> Gebeurtenissen -> Herdenkingen
Bloemen in de Taxushaag van het Dachaumonument
De bevrijding van het concentratiekamp Dachau door Amerikaanse eenheden vond plaats op 29 april 1945 en rond die tijd vindt ieder jaar een herdenking plaats bij het Dachau monument in het Amsterdamse Bos. Dit jaar, 2026, vond deze plaats op 18 april en kwamen er weer veel gendigden en bezoekers om hierbij aanwezig te zijn.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De burgemeester van Amstelveen maakt voorafgaand aan de herdenking een praatje met de leerlingen van de Merkelbachschool
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De ceremoniemeester van de herdenking
De ceremoniemeester van deze Dachauherdenking nam het woord en deelde eerst met de aanwezigen enkele huishoudelijke mededelingen. Vervolgens kwamen de leden van de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso door het monument gelopen met voorop de op zijn trommel slaande tamboer.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De Tamboer van de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
v.l.n.r."De heer Sietsma als spreker, de loco-burgemeester van Amsterdam, de heer Wim Jaeger voorzitter van het Nederlands Dachau comité, burgemeester van Amstelveen Tjapko Poppens, mevrouw Essinger van de Duitse ambassade
Toen de leden van de kapel allemaal naast het publiek hun plaats hadden ingenomen, nam de ceremoniemeester weer het woord en heette iedereen welkom:
‘Welkom mijnheer Poppens, burgemeester van Amstelveen en de heer Scholtens, loco-burgemeester van Amsterdam, mevrouw Essinger van de Duitse ambassade, u allen hier aanwezig, genodigden, familie, vrienden, buurtgenoten, relaties, leden van de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso en groep 8 leerlingen van de Merkelbachschool Amsterdam. Namens het bestuur van het Nederlands Dachaucomité mag ik u allen van harte welkom heten bij de herdenking van de bevrijding van het concentratiekamp Dachau 81 jaar geleden op 29 april 1945.’
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Genodigden
‘Dames en heren, zo dadelijk spreekt Hans Suijs, zijn vader zat in het verzet en overleefde de oorlog niet. Over zijn tante Cis en 652 verzetsvrouwen schreef hij het boek ‘Samen eervol overleefd’. Daarna spreekt Kees Sietsma, oud commissaris van de Amsterdamse politie. Hij schreef het boek ‘Vier namen’, de noodlottige verzetsgeschiedenis van mijn familie. Aansluitend zullie Danny en Bethel ieder een gedicht voordragen van de beide groepen 8 van de Merkelbachschool. Eerst geef ik het woord aan onze voorzitter Wimar Jaeger, de huidige voorzitter van het Nederlands Dachau Comité.’
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Wim Jaeger, voorzitter van het Nederlands Dachau comité
Mensen wat fijn dat u hier bent bij de herdenking, bij dit prachtige monument met taxushagen en de onevenwichtige stenen die verbeelden wat de Lagerstrasse in het Dachaukamp voorstelde. En waarin heel veel namen van bijna alle concentratiekampen die in de Tweede Wereldoorlog bestonden, zijn ingegraveerd.
Lieve mensen in een gesprek met een groep 8 van een Zutphense school, nog maar kort geleden vroegen kinderen mij, wanneer kom je in verzet? Is verzet als je je huiswerk niet wil maken, of is verzet ook als je weigert naar bed te gaan als je je moeder zegt dat je moet. Zo’n vraag beantwoorden lijkt gemakkelijk, maar ik kan u zeggen het is geen gemakkelijke kwestie. Vandaag hoort u indringend van familie die verzet pleegden. Mensen die ongeacht de consequenties en tegen iedere reële afweging van lijfsbehoud in, opkwamen voor hetgeen zij tot vezels in hun lijf verafschuwden. Verzet is zoals we weten van onze ouders, van onze grootouders, onze overgrootouders niet een vooraf bedacht scenario van wat als… Verzet had in de Tweede Wereldoorlog een sterk intuïtieve kant die geworteld was in een diep rechtvaardig gevoel van onrecht. Onrecht vanwege het met geweld inperken en afnemen van de vrijheid van een volk. De vrijheid van een gemeenschap, de vrijheid van een groep, de vrijheid van een buurt, de vrijheid van de straat, ja het afnemen van de vrijheid van de mens. Leg dat in 2026 maar eens uit aan groep 8 van de lagere school.
Met alle ontwikkelingen van de laatste jaren is de vraag echter wel steeds relevanter. Wanneer kom je in verzet? In sommige plekken in de wereld is verzet zoals wij die kennen uit de Tweede Wereldoorlog een bijna dagelijkse realiteit. Voor ons in Nederland gelukkig niet. Of moet ik zeggen gelukkig nòg niet. Verzet is de strijdbare kant van vrijheid en die twee kanten van de medaille die hangen wat mij betreft, aan het lint van de menselijkheid. Vrijheid gaat ten diepste om de vrijheid, om te zijn, te denken en te zeggen wie je bent en wat je gelooft. Zodra de vrees voor de beperking van die vrijheid bestaat, komt verzet onderop. En of we ons nu baseren op de vier vrijheden van Roosevelt, de rechten van de mens van de United Nations of de Europese grondrechten voor burgers, ze komen allemaal op hetzelfde neer. Het gaat om persoonlijke vrijheid ofwel het recht op leven, het gaat om intellectuele vrijheid oftewel de vrijheid van de gedachte, het gaat om politieke vrijheid ofwel de vrijheid van meningsuiting, het gaat om vrijwaring van censuur oftewel de vrijheid van informatie. Niemand wil dat ons die vrijheden in de toekomst weer worden ontnomen. En onwillekeurig gaan onze gedachten dan uit naar bezetting die vraagt om verzet.
Maar lieve mensen de geschiedenis herhaalt zich zelden in precies dezelfde vorm en daarom is het heel moeilijk te voorspellen òf en wanneer wij onze vrijheden zien aangetast. Waarin de geschiedenis zich wel herhaalt is dat het ontvallen van de vrijheid nooit van de ene dag op de andere plaatsvindt, maar ons sluipend overvalt. Het tweede wat zich altijd herhaalt is dat die vrijheid niet verloren gaat door geweld van de kwaadwillende minderheid, maar door het zwijgen van de goedwillende meerderheid. Als wij denken aan hetgeen ooit gebeurd in het bekendste baken van de Verenigde Staten, of dichter bij huis, kijken naar de vrijheid in Turkije, Slowakije of misschien zelfs Italië, of wat zich onlangs in Polen of Hongarije voordeed, dan hoef ik u niet te vertellen dat we inmiddels alert moeten zijn. Als we daar de massale schendingen van de mensenrechten in bijvoorbeeld in het Midden-Oosten, Oekraïne en Soedan bij optellen, moeten we ons zorgen maken. De vrijheid die normaal gesproken in democratische rechtstaten plaats heeft, staat onder druk en daarmee de hele democratische wereld. In Nederland hebben we het daarmee vergeleken nog niet zo slecht. Maar ook bij ons komt de vrijheid steeds meer in het geding. Misschien uit zich dat ook wel in de dwang van de sociale media, het over één kam scheren van vluchtelingen, de gedachte dat wetenschap ook maar een mening is, de cliëntilistische aantasting van de rechtstaat, het demoniseren van tegenstanders en de verdrinking in onze eigen bubbel. Het is tijd lieve mensen om in verzet te komen, in verzet te komen door je uit te spreken voor de vrijheden van anderen, in verzet te komen door nieuwsgierig te zijn naar de andere en in verzet te komen door je te abonneren op een kritisch medium. Maar vooral in verzet te komen door anderen de vrijheid te geven zoals je die zelf zou willen onvangen. In verzet te komen, met andere woorden, om te zorgen dat onze kinderen het verzet van onze voorouders niet weer moeten plegen.
Tegen de kinderen zei ik dat je verzet pleegt als de vrijheid om jezelf te zijn wordt ontnomen. Tegen u zeg ik, verzet pleeg je als de vrijheid van een ander wordt ontnomen. De beste garantie voor vrijheid is immers de ander zo vrij te laten als dat jezelf vrij wilt zijn.
Lieve mensen we staan hier om onze ouders, grootouders en overgrootouders te herdenken. Geliefden die alles – en als je de nabestaanden hoort – zelfs meer dan dat, gaven voor de vrijheid. Dat mag nooit voor niets zijn geweest en wij zullen dan ook uit hun naam die vrijheid altijd vooropzetten. Dat begint klein, in de nabijheid, in de directe omgeving en daarom vraag ik u om degene die naast u zit een hand te geven en elkaar te zeggen: ‘jij bent vrij als ik het ben, ik ben vrij als jij het bent’. Zullen we dat samen doen: ‘jij bent vrij als ik dat ben, ik ben vrij als jij het bent’.
Dank u wel.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De heer Hans Suijs tijdens zijn indrukwekkende speech
‘Dames en heren, ik ben geboren in het dorpje Vlijmen. Mijn vader heb ik niet gekend.In het najaar van 1944 wordt Zuid Nederland bevrijd. De Duitsers proberen terug te slaan en begin november wordt daarbij een Engelse militair gedood. Een week later nog een en weer twee weken later komt mijn vader met spullen voor de binnenlandse strijdkrachten terug in ons dorp. De Engelsen zien hem aan voor een Duitse indringer en schieten hem dood. Mijn moeder is dan drie maanden zwanger. Na de begrafenis van mijn vader pakt mijn moeder mij op en vertrekt naar haar ouders in ’s Hertogenbosch. Dat was maar goed ook, want een maand later valt een V1 achter ons huis en 13 buren komen om het leven. Mijn tante Cis, de zus van mijn vader was koerierster van het verzet. Na een foute aanslag van een politieagent in Tilburg komen drie aanslagplegers bij haar onderduiken. Ze wordt verraden, opgepakt en komt uiteindelijk in kamp Vught terecht. De aanslagplegers worden in de Drunense duinen gefusilleerd. Hun lichamen zijn nooit teruggevonden. Op 6 september 1944 gaan alle in Vught verzmelde Nederlandse verzetsvrouwen, wwaaronder mijn tante Cis, 652 in het totaal, in 8 veewagons op transport naar Ravensbrück. Een reis van drie dagen en twee nachten. De jongste helft daarvan, gemiddeld 28 jaar oud wordt later overgeplaatst naar werkkampen. Van de achterblijvers, ongeveer 10 jaar ouder, sterft de helft in Ravensbrück’. Dag lieve mensen, mijn verhaal gaat over 4 namen. Op 11 maart 1945 ben ik geboren. Drie van mijn broers die in het verzet hadden gezeten waren toen opgepakt, op 11 maart 1945. Niemand wist of ze nog leefden. Mijn ouders vernoemden mij naar mijn drie broers Jan, Henk en Hein in de volgorde van hun arrestaties. En naar mijn oom Kees waarvan toen al bekend was dat hij was bezweken in Dachau. Na de oorlog werden mijn ouders door medegevangenen ingelicht over de dood van Jan en Hein. Jan stierf kort na mijn geboorte in zijn gevangenis in Sichenheim (?), Hein in januari in 1945 in Dachau. Hein had nog zo graag voor hij stierf afscheid willen nemen van zijn broer Henk, maar het was hem niet gegund. Henk werd meer dood dan levend bevrijd in Dachau op 29 april 1945. Ja lichamelijk bevrijd, maar de rest van zijn leven gevangen in zijn eigen concentratiekampsyndroom.
‘Waarom kozen deze vrouwen voor het verzet? In de verzuilde maatschappij van toen, hadden ze in hun religieuze of politieke achtergrond een groot normbesef. Verzetten was vaak vanzelfsprekend, een soort opdracht. Het begint met kleine daden en telkens maakt men opnieuw de keuze om nog meer te doen. In concentratiekampen wordt alles afgenomen, alle kleding, ook ondergoed en schoenen. Men krijgt er twee stuks bovenkleding en klompen voor terug. Vodden van vermoorde Joden. Vervolgens wordt men ontluist en velen verliezen daarbij al hun haren. En tenslotte wordt hun naam afgepakt. Mijn tante krijgt een nieuwe naam: 123158. Iedereen is plots een nummer. Niemand heeft meer dan de ander, verschillen vallen weg. Ze hebben alleen nog elkaar. En zo wordt men solidair en men blijft vooral strijdlustig’ .
‘Mijn tante komt in een buitenkamp van Dachau in München-Kissing terecht. Een kamp van 200 Nederlandse en 300 Poolse vrouwen, allen dwangarbeidsters in de Agfa fabrieken. Dus deel van de Duitse oorlogsindustrie. In deze Agfa fabrieken worden ontstekingsklokjes voor luchtdoel wapens gemaakt. De vrouwen saboteren de productie. De Duitse commandant heeft maar één zorg, het aantal dagen dat de vrouwen werken. De SS mag de vrouwen dus niet ernstig verwonden. Geen geweerkolven in de buik of rug douwen, geen stokslagen, Agfa betaalt immers per gewerkte dag’.
‘De vrouwen kunnen op zondag stiekem kerkdiensten organiseren. Mijn tante fungeert als pastoor en draagt de mis op. Opnieuw een heldere keuze. Ongehoord zou de paus zeggen. Vele protestantse zusters zijn daarbij aanwezig en daarna gaat men allemaal naar een protestantse dienst. Ik heb haar misboekje, opgetekend op gestolen bladpapier, nog bewaard’.
‘Dan komt de hongerwinter. De wegen zijn kapot gebombardeerd en voedsel uit het hoofdkamp Dachau kan niet meer naar hun kamp komen. Agfa neemt de voedseltaak over, maar bezuinigt stevig. Het is niet meer dan een kommetje water met een paar koolblaadjes en een hompje brood van 4 cm dik, samen 300 kcal per dag. Een kamparts vertelt aan een mede-gevangene dat men maximaal 3- tot 4 maanden kan leven op dit rantsoen. Een nieuwe keuze, langzaam sterven of actie voeren. Op 12 januari 1945 volgt een staking. De enige staking ooit in een Duits concentratiekamp. Gestapo agent Willy Bach van het hoofdkamp komt onmiddellijk naar de fabriek en krijgt direct een kommetje soep aangereikt door één van de vrouwen. De ruzie verplaatst zich tussen de SS en de Agfa directie, de vrouwen overleven, er wordt niemand doodgeschoten’.
‘Na de oorlog helpen de vrouwen elkaar in stilte en zwijgen naar anderen. De Nederlandse mannen publiceren snel hun oorlogservaringen. Pas in de tachtiger jaren (red: van de vorige eeuw) gaan de vrouwen schrijven, veelal op verzoek van hun kinderen, kleinkinderen of hun huisarts. Uit hun geschriften kun je opmaken dat ze hun overleven te danken hebben aan hun onderlinge solidariteit. Mijn tante had levenslang nachtmerries. Mijn moeder beviel kort na de bevrijding maar ze hertrouwde nooit. Hun levensmotto: samen-eerzaam-overleefd!
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De heer Kees Sietsma vertelt over de Vier Namen, de titel van zijn boek
Het waren vier Friezen met één gemeenschappelijke overtuiging: wij Friezen knielen alleen voor God. Kees pleegde verzet met het woord. Hij was predikant in Amsterdam en verkondigde begin 1942 een kanselboodschap waarin hij zich keerde tegen het Nationaal Socialisme en Hitler rekende tot de machtige muil. Kees wilde een leidsman zijn, een predikant in de frontlinie en inspireerde mensen om zich te verzetten. Zoals de inspecteur van de Amsterdamse politie, Jan van den Oever die in september 1942 als één van de weinigen, weigerde leiding te geven aan Hitlers wens om 400 à 500 Joden op te halen in Amsterdam en te vervoeren naar het Amsterdamse vervoersbedrijf naar het Centraal Station waar de trein van de Nederlandse Spoorwegen stond te wachten om hen naar Westerbork te brengen. Zo ging het door, week in week uit tot er een jaar later geen gedocumenteerde Jood meer te vinden was in Amsterdam. Als je eenmaal kiest om Joden op te halen en te vervoeren, is er geen weg meer terug.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Hetzelfde geldt voor het verzet. Je kunt medemensen die op je rekenen niet in de kou laten staan. En broer Jan 18 jaar oud, staakte en pleegde verzet met het geschrift. Eind april 1943 had Jan vlugschriften vervaardigd waarin opgeroepen werd om te staken om te voorkomen dat plusminus 350.000 ex krijgsgevangenen naar Duitsland gedeporteerd zouden worden. Door verraad werd de lokale verzetsgroep opgerold. De bekentenissen werden uit hun monden geranseld door Nederlandse overheidsdienaren. Jan kreeg 10 jaar tuchthuis, de leider is gefusilleerd op de Waaldorpervlakte en drie leden vonden de dood in Duitsland.
Hein en Henk pleegden actief verzet, met de daad. Zij deden dat samen met 16 vrouwen en mannen in een verzetsgroep onder de naam HEIN – Helpt Elkander In Nood, opgericht door mijn gelijknamige oudste broer, zijn jeugdvriend en hun beide verloofdes. Een fantastische naam die de lading goed weergeeft. Verzet hoefde in hun ogen niet altijd gewapend te zijn. Acht leden van groep HEIN lieten het leven gedurende de oorlog. Ze hebben 47 Joden en 3 gecrashte vliegeniers geholpen veilig de oorlog door te komen. Met 36 onderduikgevers beseften zij het gevaar dat dreigt als mensen geen rechten meer hebben. De bedreigde Joden en vliegeniers keken om zich heen, zij waren niet alleen.
Het zijn willekeurige voorbeelden van mensen die in een bijna hopeloze situatie lef verzamelden, om hun rug recht te houden. De machtigen te bestrijden door de machtelozen te helpen. Nooit weer was hun droom, maar nooit meer nu. Nu woeden er oorlogen. In de Oekraïne, Libanon, Gaza, Israël, Soedan, Iritrea, Iran, Golfstaten, Miamar etcetera. ‘Nooit weer’ is in de loop van de 80 jaar ‘steeds weer’ geworden. Geen oude wens meer maar een nieuwe werkelijkheid. En ik huiver hierbij om de vraag te stellen of het wel waard is geweest dat mijn vier familieleden voor hun idealen geleden hebben en gedood zijn. Maar ik wil en hoef deze vraag niet te stellen omdat ze hem zelf wel beantwoord hebben. Zij konden en wilden niets anders. Ze hadden niets te winnen. Onbaatzuchtig kozen mijn broers om te vechten tegen onrecht en onmenselijkheid, waarbij Kees hen is voorgegaan op het pad van rechtvaardigheid. Ze zijn alle vier zelden ontmenselijkt maar hun keuze is van alle tijden.
In de media haalt Henk de Poolse Jood Samuel Pisar aan, die Dachau en Auschwitz overleefd heeft en die zegt: wie zijn geheugen verliest, verdwaalt. De Neurenberger processen hebben recht gesproken om Hitler en zijn misdadige kliek. Het recht heeft gezegevierd, maar het blijft toch onbegrijpelijk dat zoveel mensen het socialisme omarmd hebben. Maar met Samuel Pisar in gedachten komt toch een vraag naar boven drijven. Is rechtvaardigheid internationaal nog leidend in ons denken en doen? Of is het recht krom geworden als steeds maar weer de schuldvraag omgekeerd wordt. Zoals alleen heersende doeners zichzelf nu presenteren in onze wereld. Het lijkt er immers op dat rechtvaardigheid als drijfveer om de wet te handhaven, een oorlog te beginnen of disproportioneel te beantwoorden, gevangen is door eigen richting wraak, hoogmoedswaanzin, onbetrouwbaarheid, ongeloofwaardigheid, het recht van de sterkste of Gods wil. Denk aan de bekende historicus Jaques Presser in zijn novelle de Nacht der Girondijnen, het boekenweekgeschenk van 1957 schreef: ‘Homo – Homini - Homo // de mens - is voor de mens – een mens’.
Het is dus de mens geweest die de andere mens ontmenselijkt heeft en omdàt het de mens is, ligt het voor de hand dat de mens dat weer doet. Maar de keuze welk mens de mens wil zijn, is een keuze die een mens zelf bepaalt. Kiest de mens om weg te kijken, of om de andere mens te helpen? De machtige mens welwillend te volgen, of de klok te luiden? Wil de mens terwille van de andere mens het recht dwingen, of alleen maar het recht bevelen? Maar bovenal kiest de mens om zijn morele kompas te raadplegen, of laat de mens dat aan de andere mens over?
Mijn oom en mijn drie broers zijn mijn inspiratiebron geweest om te blijven geloven in de veerkracht van èlke democratie met rechtvaardigheid als belangrijkste steunpilaar. Ze leven in mijn boek voort en ook voor anderen en hebben daarin laten zien dat democratie een teer plantje is. Je hebt het zo vertrapt!
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Danny, een leerling van groep 8 draagt zijn gedicht voor
De Tweede Wereldoorlog
De Tweede Wereldoorlog, iets dat heel erg is
Voor de meeste mensen een hele heftige gebeurtenis
Mensen die heel veel pijn leden
De hele oorlog zonder een echte reden
Niemand die wist wat er gebeurde
Hitler deed gemeen en de Duitsers die alles goedkeurden
Niemand die er van heeft geleerd, elke keer komt het terug
Wij als mensen moeten voor vrede zorgen en dit moet vlug
De haat die er is en was hoort niet
Het levert alleen maar meer en meer verdriet
Iedereen die honger lijdde, allemaal onschuldige mensen
Duitsers die alleen maar pijn en honger toewensten
De Joden hadden geen keuze, alles was met dwang
Dat moesten ze volhouden en dat moest jarenlang
Mensen moesten naar concentratie- en vernietigingskampen zoals Dachau
Dat is één van de concentratiekampen waar niemand heen wou
In Dachau achter hoge muren, koud en grijs
Ze werden in treinen gestopt, dagen lang met onzekerheid
Voor hen een vreselijke reis
De oorlogen nu, waarvan ik denk waar gaat dit over
Echt ik word er moe van
Weten, ze de gevolgen wel,
of denken ze alleen maar aan hun wraak of oorlogsplan
De reden dat we hier staan is omdat Duitsland in het verleden Nederland iets heeft aangedaan
Iedereen die de sterkste wil zijn, zelfs voor vrede
Geloof me dat maakt de wereld heel veel beter
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Bethel, een leerling van groep 8 draagt een gedicht voor
Helaas is het niet erg goed te verstaan, daarom klopt misschien de tekst niet helemaal.
Waar is oorlog goed voor?
Het gaat maar steeds door
Zoveel rouwende mensen
Die steeds meer wensen
Steeds meer hopen
Maar vele …. zijn al in hun harten gekropen
Zoveel mensen hebben honger
En alle doden worden steeds maar jonger
Steeds maar plannen horen
Bang zijn dat ze weer worden opgesporen
We kunnen het ons niet eens voorstellen
De doden waren niet eens op twee handen te tellen
Zoveel harten hebben pijn
Omdat zoveel mensen er niet meer zijn
Al dat onrecht dat is gedaan
Daar gaan we nu bij stilstaan Het was voor de redactie een beetje vreemd dat er na de speeches werd geklapt, aangezien dat eigenlijk bij geen enkele herdenking op prijs wordt gesteld uit respect voor de woorden. Die woorden kunnen dan rustig bezinken alvorens de volgende spreker het woord neemt. Toen alle voordrachten waren geweest werd een ieder voor zover mogelijk verzocht om te gaan staan, waarna het Taptoe-signaal klonk gevolgd door twee minuten stilte ter nagedachtenis aan de gevangenen die in kamp Dachau zijn omgekomen.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De trompettist van de militaire kapel blaast de taptoe
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Na de Taptoe en twee minuten stilte volgde het Wilhelmus
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Aansluitend werd het eerste couplet van het Wilhelmus gespeeld en werden
de vlaggen van Nederland en de Gemeente Amsterdam gehesen
Er werden veel kransen gelegd die werden gedragen door de leerlingen van de Merkelbachschool, waarbij tussendoor de militaire kapel een gepaste hymn speelde.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Burgemeester van Amstelveen, Tjapko Poppens legt een krans samen met Bethel en Danny
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Gevolgd door de locoburgemeester van Amsterdam
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Als derde Mevrouw Essinger, vertegenwoordiger van de Ambassade van de Bundesrepubliek Deutschland
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Luuk van Rij namens het ministerie van Volksgezondheid, Gezondheid welzijn en Sport
Ook werden er kransen gelegd namens het Nederlands Auschwitz comité, de Vrienden van de Stichting Neuengamme door Henk Vlieger als voorzitter, een krans werd gelegd namens de Vriendenkring Oud Natzweilers en namens COVVS, opgericht als een samenwerkingsverband van organisaties van verzetsmensen, ex-kampgevangenen en vervolgden. Namens het Amsterdams Comité 4 en 5 mei en namens het Nederlandse Rode Kruis werden kransen gelegd.
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Ook wordt er een krans gelegd namens het Nederlands Dachau comité
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De laatste krans wordt gelegd door de leerlingen van de Merkelbachschool
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De bloemen staan klaar voor het defilé
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De ceremoniemeester sluit af waarna het defilé door het monument kan beginnen
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De genodigden en sprekers van de eerste rij zullen het defilé openen en krijgen van Danny een bloem aangereikt
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
De leerlingen staan klaar om een bloem te overhandigen aan de aanwezigen van de herdenking
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Bij alle namen van de kampen steken bloemen in de haag
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Einde van een respectvolle herdenking
(Foto: Amstelveenweb.com - 2026)
Nu de herdenking is afgelopen heeft deze mus zijn vrijheid weer terug
Dachau
Van 1933 tot 1945 zijn in totaal 206.000 gevangenen in Dachau ondergebracht, waaronder ruim tweeduizend Nederlanders. De officiële cijfers spreken van 31.591 doden maar in werkelijkheid is dit aantal veel groter geweest.
Nationale Dachau Monument
Het monument staat in het Amsterdamse Bos, langs de Bosbaan. Het monument bestaat uit een blauw stenen wandelpad geflankeerd door een haag van taxusbomen. In de stenen zijn 500 namen van de belangrijkste bijkampen van Dachau gebeiteld. Het pad is 60 meter lang en 2 meter 35 breed. Het concentratiekamp bestond namelijk 170 bijkampen in verschillende steden en dorpen. De stenen zijn niet recht, maar aflopend gelegd om op symbolische wijze de moeilijkheden uit het kamp te tonen.
LAATSTE REPORTAGE
Dit is de laatste reportage die de redactie van Amstelveenweb.com heeft gemaakt. De eerste keer was in 2007 en dat werd als een heel bijzondere gebeurtenis ervaren. Nadien heeft de redactie verschillende keren de herdenking bijgewoond en verslag gedaan. Het is jammer dat er voor vervoer naar het monument geen golfwagentjes voor transport vanaf de parkeerplaats bij de bosbaan worden ingezet, nu de laatste jaren de rit niet meer per bus vanaf het KLM gebouw gaat. De leiding is veranderd en het Nederlands Dachau Comité maakt haar eigen verslag inclusief foto?s en video. Het is genoeg geweest. Amstelveenweb.com wil bij deze Frank Houben, Thom Tullenaar en Hans Teengs Gerritsen junior bedanken voor hun plezierige samenwerking met de leden van de redactie. Het waren mooie jaren.
Wilt u nog eens een reportage nazien, klik dan op een jaartal.
2007 // 2009 // 2010 // 2011 // 2012 // 2013 // 2014 // 2015 // 2017 // 2018 // 2019 // 2020 // 2021
