Bijgewerkt: 25 mei 2012
Zoek:
Nieuws
Amstelveen
Geschiedenis
Foto's
Gebeurtenissen
Monumenten
Partnersteden
Straten
Kerken
Exposities
Links
Sponsoren
Over de site
Contact
Bronnen





En vind je het armzalig, Ithaka bedroog je niet
Zo wijs geworden, met zoveel ervaring
Heb je al wel door waar Ithaka’s voor staan.
Zo is het ook het reizen van de kunstenaar een avontuur van innerlijk reizen, een verbreding en verdieping dankzij de kunstenaar van de werkelijkheid om ons heen, vaak ook een verandering, een transformatie, een creatieve omvorming, een aftasting van de nieuwe grenzen en nieuwe mogelijkheden, het benutten van de oneindige bron van de fantasie.
Wat alledaags is of lijkt, kan een geheel andere dimensie krijgen, vleugels naar een andere wereld, naar de wereld van de scheppende creativiteit. En de waarde van de kunst is dan enerzijds de demonstratie van het creatieve vermogen van de kunstenaar, anderzijds stelt dat vermogen ons in staat mee te reizen in het verassend nieuw gecreëerde landschap.
Zo is het verschil tussen figuratief en abstract feitelijk vervaagd in het werk van Jacqueline van Rosmalen, een verhalend en mijmerend landschap dient zich aan, uitkomst van een creatief proces, een stil mijmerend landschap, met een eigen beeldspraak. Kijkt u en verdiept u zich in bijvoorbeeld het werk “eenvoud, springlevend”.
In “Lopen in de wei”en “Koeien op reukafstand” wordt het Hollandse landschap van Loes Verbrugge tot een nieuwe rijke kleurcombinatie die, terwijl de contouren van “Koeien op reukafstand” nog zichtbaar zijn, een eigen dimensie oplevert van kleurvlak, verschuivend en vervloeiend tot een andere kleurvlak, staart en uiers nog zichtbaar, maar dienend aanwezig in een spel van lijn-vlak-kleur-kleurcombinatie-kleur!
Zo is een lijn voor ons de weg van a naar b (hoe prozaïsch). Maar hoe poëtisch wordt de lijn bij Gerard Passchier. Een lijn schijnbaar zonder einde, een lijn in uitbundigheid en overvloed, opleverend een nieuw fascinerende wereld, waarin de kunstenaar zijn eigen lijn bepaalt of liever de vrijheid geeft aan vormen en een lijnenspel , dat het prozaïsche verre achter zich laat: “de vrije , ongebonden loop van de creatieve lijn”, tenslotte ingekaderd in de lijst tot “gebalde geladenheid, spanning geketend”.
Een boom is een herkenbaar punt voor ons mensen. Wij kennen echter ook de veelheid van verschijningsvormen. Wie in een bos loopt kent de vele gezichten van de bomen. De kunstenaar kan daaraan een eigen vertaling toevoegen: beelden van keramiek van Jeltje van Houten, uitgaande van dezelfde vorm, maar verschillend in uitwerking van patronen en kleuren of gespiegeld: wuivende, bladerende, vertakte boom-gebouwen. We staan voor robuuste vormen, maar de robuuste vormen doen veel meer dan robuust zijn……
En waar de lijn van Gerard Passchier geen einde kent, verschijnen achter de horizon van onze wereld zelfs nieuwe werelden uit fotomontages van landschappen van Steven Blad. Alsof we steeds een andere wereld of planeet betreden, deels om herinnerd te worden aan ons eigene omdat we herkenning nodig hebben om te begrijpen, maar deels ook weer anders, andere perspectieven, andere dimensies met een vaak huiveringwekkende schoonheid en eigen identiteit. We kijken mee met de adelaar, maar kijken we wel mee met een adelaar, we zien in ieder geval een wonderlijke verrassende nieuwe werkelijkheid.
We reizen inderdaad mee. Wij mensen met onze beperkingen: wezens met twee oren en twee ogen, gebakken zoals Homerus zegt aan de grofkluitige aarde. Wij reizen mee in de landschappen van de kunstenaars waarin die beperkingen worden opgeheven en een ongekende vrijheid toch wordt verkend en misschien gekend. De creativiteit van de kunstenaar boort stromen aan van scheppende energie en wij mogen daarvan proeven en drinken…
Kunst kent geen beperking
Kunst is wars van grenzen
Kunst is niet gesloten
Kunst breekt de wereld open
Kunst sluit de ogen niet
Kunst ziet en ziet en ziet
En ik wil daaraan toevoegen: toeschouwer proef, drink en geniet! De tentoonstelling is geopend!

