Afscheidspeech Paul Regouin - 2006

Ik woon inmiddels 31 jaar in deze stad  en voel mij een getogen Amstelvener.
Geboren ben ik ergens anders, in een klein dorp aan een rivier. Natuurlijk zie ik veel grote verschillen tussen dat dorp in Oost-Brabant, meer dan 30 jaar geleden,  en deze stad. Verschillen bepaald door tijd, ontwikkeling en ligging. Maar ik zie ook veel overeenkomsten.

In het dorp werd het leven vooral bepaald door de rivier. Onze belangrijkste verbinding met de buitenwereld was een pontveer aan een kabel .Verkeer op de rivier ging altijd voor. De kabel verloor het altijd van de aanstormende binnenvaartschepen. Ook in het dorp werd (toen al) de mobiliteit en de bereikbaarheid vooral door factoren van buiten bepaald. De rivier was een zegen, maar ook een bedreiging. Kwam het water ook maar even hoger, dan ging de pont eruit. Weg bereikbaarheid. Kwam het water nog hoger, dan gingen de planken en de zandzakken in de kademuur en verschool het dorp zich achter de dijk, om te wachten tot het over was.
Onze enige verbinding met buiten was dan nog de spoorbrug. Als jongere wilde je nog wel eens wat en moest daarvoor dan ook naar de grote stad. Dat verleidelijke stortbad van zaken die in het dorp niet konden of niet mochten. En die stad lag natuurlijk aan de andere kant van die brug. Maar de weg er over was niet zonder gevaren en vroeg van de gebruiker inzicht en ervaring. De routine was simpel. Kijken op het sein vanaf welke kant deze keer het gevaar zou komen. Met de fiets in de hand het smalle looppad over, naast de rails, over de brug. Als je geluk had gebeurde er niets. Had je pech: dan snel fiets parkeren in de railing, zelf er overheen en aan de buitenkant van de brug gaan staan. De omgekeerde volgorde eindigde met de fiets in de rivier. Beiden aan de binnenkant blijven betekende een gelijktijdig einde voor de fiets en voor jezelf.

Dames en heren, jong zijn in het dorp of politicus in de stad, vragen een zelfde soort van overlevingsstrategie.
De parallel met Amstelveen en grote broer Amsterdam is nu volop te maken. Toen ik in Amstelveen kwam wonen als een argeloze Uilenstedestudent gedroeg Amstelveen zich precies zoals dat dorp aan de rivier. Bij naderend onheil, poorten sluiten en achter de dijk wachten tot het over zou gaan. Dat kan je als stad niet al te lang volhouden. Alsmaar vanachter de dijk kijken naar wat je omgeving doet.

Amstelveen had zich ontwikkeld tot een in zichzelf gekeerde slaapstad waarin beweging al snel werd uitgelegd als overlast. Waar jongeren al snel de spoorbrug namen, omdat zij zich bij het echte leven iets anders voorstelden. Voor de toenemende problemen werden altijd van buiten komende oorzaken bedacht. Voor de oplossing werd dan ook al maar op die zelfde buitenwereld gewacht. Die houding lijkt in de loop van de tijd niet ingrijpend te veranderen. Daar waar de nieuwe gemeenteraad een product is van nieuwe verkiezingen voor een termijn van weer 4 jaar met een programma voor 4 jaar vraagt de dagelijkse realiteit een visie van het gemeentebestuur met een veel verder liggende tijdshorizon. Dus niet wachten achter de dijk en maar zandzakken blijven sjouwen. Dat vraagt om een aanpak die op termijn problemen oplost. De lange termijn visie dus . Het V-woord is er weer uit.

Een lange termijn visie is het plannen van een ordentelijke brug waar dat nodig is. En in de tussentijd de dienstregeling in de gaten houden zodat je op de spoorbrug niet wordt verrast of de stad onverwacht vanaf een andere kant onder water loopt. Of op zijn Amstelveens vertaalt: Mobiliteit/bereikbaarheid én leefbaarheid zijn sterk groeiende  (ook)Amstelveense problemen. Die los je niet op door al die auto’s in een tunnel te proppen. Wanneer je weet hoe je gemeenschap er over 25 jaar uit zal moeten zien, dan weet je ook op welke antwoorden voor de gestelde problemen je zit te wachten.

Ik kijk terug op een intensieve periode. Onze ambities waren hoog bij de start. Het Bouwstenenprogramma werd door de oppositie als “absoluut onhaalbaar” ingeschat.
De realiteit is dat wij dat programma, en nog veel meer, daadwerkelijk hebben gerealiseerd. De sleutel voor bestuurlijk succes ligt, naast het bereiken van inhoudelijke overeenstemming, vooral ook in de persoonlijke chemie tussen mensen.

Wij, Winnie, Rien, Theo, Rein Schurink en ik, hebben de afgelopen jaren een team gevormd op basis van een chemisch sluitende formule. Eerst met Harry Kamphuis en daarna met Jan van Zanen. En niet in de laatste plaats door de samenstelling van het “College-groot”, de ploeg waarin ook onze partners enthousiast participeerden. Daarin waren de persoonlijke bindingen en de belangstelling de stuwende krachten. En natuurlijk al die ondersteuning van de bestuursafdeling waarin vooral Annelies, Dick, Nel, Corry en Annie, een belangrijke rol hebben vervuld.

Als geen ander hebben mijn echtgenote en mijn kinderen, Wilma, Frank en Carmenza de tropenjaren meegemaakt. Of liever gezegd: Het thuisfront heeft het zwaar te verduren gehad. Juist door hun onvoorwaardelijke steun is de energie blijven stromen. Eigenlijk is er dan geen mooier vak dan dat van wethouder. Want naast een functie als “Kop van Jut” en “bezwarenverwerkingscentrale” sta je met je poten in de lokale modder aan ontwikkelingen te werken. Een simpele fietstocht door deze stad levert een feest van herkenning op. Ontwikkelingen die ook jouw politieke sporen dragen of dat, nog steeds tot je verontwaardiging of afgrijzen, niet doen. Ook ontdek je dat er op sommige plaatsen helemaal niet aan de brug wordt gewerkt, en juist de poorten weer worden dichtgetrokken. Kijk maar naar de stadsvernieuwing in het KKP. Of dat daar toch nog even een  binnenvaartschip door je kabel heen is komen raggen. Zie de ontwikkelingen rond de Nota Ruimte die voor een forse kink in de kabel van de Amstelveense woningbouw hebben gezorgd. Of het steeds weer opduikende Amstelveense duiveltje van het conservatisme. Maar tot mijn opluchting zie ik ook een breder gedragen wens tot verandering en veel meer herkenning en erkenning van de regionale positie. Bovendien is de  stad op de schop gegaan en zijn de belangrijke voorzieningen duurzaam geregeld.

Vier jaar mee vormgeven aan de eigen leefomgeving is voor mij een voorrecht geweest . Maar zonder de inzet en bijdragen van al die enthousiaste medewerkers hadden wij niet achter onze dijk vandaan kunnen gekomen.

Hier kunt u de foto webgallery bekijken:
Afscheid wethouders van Amstelveen

Bron speech: Paul Regouin