Afscheidspeech Winnie Blok-Melai - 2006

Geachte toehoorders, Dames en Heren,

Sinds een week is het nieuwe college van B&W van Amstelveen uit de startblokken  -   en is het begonnen aan zijn eigen race.
En na acht jaar wethouderschap, voorafgegaan door een periode van zestien jaren als raadslid, resten mij nu nog vijf minuten om enkele woorden tot u te spreken. Een laatste zucht  -  en ik ben weg van dit toneel. Zo hoort het ook en het was    -   in mijn geval -   mijn eigen beslissing.

Ik heb lang geleden voor het openbare bestuur gekozen uit overtuiging. Kort samengevat: uit de diepe overtuiging dat je de publieke zaak goed moet regelen, willen mensen in vrede met elkaar kunnen samenleven. De PvdA was mijn vanzelfsprekende thuishaven. Waarom? Dat zal ‘m ook wel in mijn opvoeding hebben gezeten.

Het openbare bestuur en de politiek maken interessante tijden door maar staan ook onder druk. Een deel van de burgerij wantrouwt de politiek. Over het hoe of waarom    -  de staat van welvaart die wij in het westen hebben bereikt   -   de rechten die burgers claimen   -  de verwachting dat mensen gevrijwaard kunnen en moeten worden van elke vorm van ramp  -   en de verdeling van verantwoordelijkheden tussen overheid en burgers :  er valt veel over te filosoferen en te analyseren. Een boeiende discussie, waar ik zeker deel aan wil blijven nemen, ook na mijn wethouderschap.

Voor dit moment wil ik ermee volstaan te zeggen dat volgens mij vooral hard blijven werken in het openbare bestuur   -  en kwaliteit leveren  -   kunnen bijdragen aan het winnen van vertrouwen. Ik persoonlijk verwacht daar meer van dan van experimenten met allerlei vormen van bestuurlijke vernieuwing.

Vorige week schreef Remco Campert in de column CaMu in de Volkskrant onder de titel “Kaasstolp” het volgende over de politiek:
“ Men denkt dat het allemaal een onderonsje is, ver verwijderd van het ledikant van de werkelijkheid waarin de burger door zorgen geplaagd wakker ligt. Als gevolg daarvan  (…) hoor je al een tijdje politici misprijzend over hun werkomgeving spreken. (…) Tegen zulke politici koester ik grote achterdocht. Die waaien nu werkelijk met alle winden mee.  (…)   Ik heb mijn stem op hen uitgebracht om onder die kaasstolp te zitten en in achterkamertjes voor mijn belang op te komen. Zo af en toe mogen ze even de markt op of het volkscafe in.  (…) Maar dan weer snel naar de werkvloer.”

Het is mij uit het hart gegrepen.
Want het poppodium P 60, een omvangrijk plan voor verbeterde en vernieuwde schoolgebouwen, het wijkcentrum De Linde in KKP, het gezondheidscentrum in Bankras, het asielzoekerscentrum, woningen voor leerkrachten en werkers in de zorg     -   om een paar punten uit mijn eigen portefeuilles te noemen  : zij kwamen tot stand door hard werken en noest overleggen, in een werkomgeving die daar voor openstond en daartoe geequipeerd was. Zo’n werkomgeving heb ik hier in Amstelveen op alle fronten en op alle niveaus aangetroffen!

Bovendien heb ik de laatste jaren het genoegen kunnen smaken van een saamhorig college van B&W, waarin het voortreffelijk opereren was. Dat wij vandaag als wethouders gevieren afscheid nemen, betekent het afscheid van een team. Wat zal ik mijn bouwvakkers missen!

Moge het nieuwe college net zo’n team worden!

Ik wens de nieuw gekozen gemeenteraad en het college een goede samenwerking toe. Discussieer naar hartelust, meer- en minderheidsstandpunten zijn altijd toegestaan, maar vermijdt onderling gesteggel over mineure punten. Voor de buitenwacht is dat slechts navelstaarderij en dat is niet bevorderlijk voor het vertrouwen.

De Amstelveense samenleving blijft mij, met al mijn ervaring hier, tot op de dag van vandaag intrigeren.
Wat is Amstelveen? Er heerst een grote mate van individualisme  -  en onze burgers komen vaak op voor hun eigen belang. Maar er is ook saamhorigheid.  Amstelveners voelen zich betrokken en doen veel aan vrijwilligerswerk.

Neem het asielzoekerscentrum. Ik zal nooit de avond in de sporthal vol met boze mensen vergeten, waar burgemeester Kamphuis en ik de plannen voor het azc presenteerden. Dat was niet mis. Maar vervolgens functioneerde het azc hier vier jaren   -  geruisloos   -  en zonder noemenswaardige problemen. En de sluiting gaf op zijn beurt nauwelijks een rimpeling in de samenleving.

Wat zegt dit? Spreekt er onverschilligheid uit? Of is Amstelveen juist heel sterk?

U,  burgers en instellingen van Amstelveen wens ik in ieder geval toe dat het nieuw gekozen lokale bestuur goede en wijze besluiten neemt. Met het onlangs gemoderniseerde participatiebeleid liggen er bovendien mooie kansen voor uw betrokkenheid. Laat die kansen bloeien!

Ik hoop nog  een ding. Dat het Rijk de gemeenten niet blijft overstelpen met de merkwaardige en soms ondoordachte mengeling van decentralisatie en centrale aansturing waar nu sprake van is. Voor voorzitter Deetman van de Vereniging Nederlandse Gemeenten lijkt de maat vol. Hij laat zich bijzonder kritisch uit over het huidige kabinetsbeleid. Hij sprak onlangs van het bruuskeren van gemeenten op vele fronten. Ik kan niet anders dan het met hem eens zijn. Als het gemeenten niet mogelijk wordt gemaakt om fatsoenlijk te functioneren komt  - wederom -  het vertrouwen van burgers onder druk. En daar zal ook Den Haag last van hebben.

Ik sluit af met woorden van grote dank. Zonder vele anderen, op het werk, in de samenleving en in mijn familie, had ik niet kunnen functioneren.
Ik spreek mijn dank uit door  - symbolisch -  twee namen te noemen waar ik iedereen mee insluit: Annie en Van Zanen. Hun namen, van A tot Z, omsluiten alles -  en ook het tijdsverloop: Annie was er heel mijn bestuurlijke leven en Van Zanen is net komen kijken.

Iedereen heel hartelijk bedankt!

Het ga u allen goed!

Hier kunt u de foto webgallery bekijken:
Afscheid wethouders van Amstelveen