Bijgewerkt: 03 september 2010
Zoek:
Nieuws
Amstelveen
Geschiedenis
Foto's
Gebeurtenissen
Monumenten
Partnersteden
Straten
Kerken
Exposities
Links
Sponsoren
Over de site
Contact
Bronnen








Wij zijn met tachtig man. De burgemeester
wenkt, de bode hijst de vlag en de agent
blaast de trompet. Niemand lacht
als bij hun braaf gezang wij meezwaaien
met vlaggetjes. Tientallen veteranen
zijn op appèl, ieder noemt naam en rang
onderdeel, wapen en bestemming.
Matroos, verbindingsofficier, sergeant
Normandië, Japan, Korea, Mogadishu
Haïti, Honolulu, Frankfurt, Oezbekistan.
Geen oorlog bracht dit land meer doden
dan die van noord en zuid. Father
against son, brother against brother.
Nu dragen zij hun dure vrede uit
niet vergeten, vlaggen mee
Memorial Day.
Koos Hagen
(bundel Glasscherven, rood)
De toespraak van burgemeester Jan van Zanen:
“Dames en heren, Veteranen, Amstelveners,
Hartelijk welkom op de 4ee Amstelveense Veteranendag. Ik zie naast veel vertrouwde gezichten, ook een aantal nieuwe.Dat is goed om te zien. Want Veteranendag is niet alleen iets van het verleden, het is ook iets van het meer recente verleden en heden.
Steeds meer …
Ons land telt ongeveer 140.000 veteranen. Van toen én van nu. Jong en oud. Wat u allen bindt is die unieke ervaring die nauwelijks is na te vertellen. Een ervaring die u uw hele leven bij u draagt. Het is goed om uw ervaringen te delen.
Veel veteranen doen dat gelukkig. Steeds meer. Ook in het openbaar. Via lezingen, op sites en via scholen. Wanneer een Indië-, of Nieuw-Guineaveteraan in de klas zijn verhaal komt doen. Of een veteraan vertelt over de Tweede Wereldoorlog.
Of een veteraan een lezing geeft over zijn deelname aan de vredesmissie in Libanon. Dat maakt indruk. Diepe indruk. Maar ook veteranen van meer recente missies in bijvoorbeeld voormalig Joegoslavië, Cambodja, Haïti of Irak kunnen naar een school toe komen om te verhalen van toen en daar.
Door ervaringen te delen ontstaat er begrip. En respect. Zoals bijvoorbeeld Marcel Mol die in Bosnië heeft gediend. Hij voelt zich geen veteraan. “Voor mij was het gewoon werk. Je bent militair en je kunt uitgezonden worden. Mijn opa, dát is een echte veteraan”.
Of Evert Driessen (Grebbeberg veteraan): “Nog altijd ben ik blij dat ik niet weet of mijn kogels iemand hebben geraakt.” Uitspraken van veteranen die op hun eigen manier omgaan met hun ervaringen.
Ook erkenning is belangrijk. Dutchbatter Alice Schutte geeft aan dat mensen vaak verbaasd zijn dat ze veteraan is. ‘Hoe kan jij nou veteraan zijn? Je bent hartstikke jong!’ Het is een opmerking die Schutte al vaak gehoord heeft. ‘Mensen denken bij het woord veteraan meestal meteen aan oudere mannen. Ze vergeten de mensen die aan vredesmissies hebben deelgenomen. Gelukkig is er nu een speciale veteranenspeld.
Daarmee kunnen we laten zien dat wij ook veteraan zijn.’ Uw werk, uw inzet – van alle generaties - kan niet vaak genoeg worden herdacht, bewonderd en geprezen. U ging en gaat, soms letterlijk, soms figuurlijk, het gevecht aan. Waarschijnlijk niet alleen met anderen, maar ook met uzelf.
En het meest bijzondere is eigenlijk, dat velen van u na terugkomst in eigen land, besluiten om het niet te laten bij de missie zelf. Honderden veteranen zijn betrokken bij humanitaire initiatieven in landen waar zij als militair actief geweest zijn in het kader van een militaire missie. De aandacht voor de problematiek van de veteranen bestaat pas sinds het eind van de jaren tachtig.
Pas – te treurig voor woorden eigenlijk. En kwam echt tot leven met de start van een landelijke jaarlijks terugkerende Veteranendag. Mede dankzij dit initiatief én de vele gemeenten die een lokale dag organiseren, blijft er aandacht en steun voor onze veteranen. En terecht. Dat hebben ze verdiend. Dat heeft ú verdiend! Ik vind het geweldig dat u vandaag opnieuw in zo’n grote getale bent gekomen.
Een dag waarop wij in Amstelveen openlijk respect betuigen aan al die mannen en vrouwen die zich namens Nederland hebben ingezet voor vrede en veiligheid. Vochten voor onze parlementaire democratie. U verdient waardering. Wij zijn aan u veel respect verschuldigd.
Ik vraag u nu 1 minuut stilte om alle burgers en militairen te herdenken die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogsituaties en bij vredesoperaties.
Dank voor uw aandacht. “